Johan van Dommele: sober maar muzikaal?!

Als je onder organisten, en vooral onder zijn leerlingen, de naam van Johan van Dommele laat vallen, dan staat dat garant voor verhalen met mooie herinneringen en vooral veel anekdotes. Zijn zoon Rik schreef een aanstekelijke biografie en Cor van Wageningen gaf in zijn in memoriam een mooie muzikale inkijk. Als je vervolgens de hedendaagse AI-techniek gebruikt en vraagt naar Van Dommele en zijn nalatenschap, dan krijg je als samenvatting te lezen “Van Dommele werd gewaardeerd om zijn sobere maar muzikale speelstijl, zijn inzet voor kerkelijk orgelspel en zijn invloed op generaties organisten.” Als vervolgens de vraag wordt gesteld naar zijn geschreven nalatenschap dan is de samenvattende reactie: “Zijn muziekstijl is hoorbaar en zichtbaar aanwezig: in elke maat klinkt zijn respect voor het kerklied en zijn streven naar muzikale helderheid door. Zijn oeuvre vormt daarmee een waardevolle schakel tussen traditie en vernieuwing in de Nederlandse orgelcultuur.” Omdat uiteindelijk de digitale bronnen met betrekking tot Van Dommele beperkt zijn, gaan we in dit artikel toch nog maar op zoek naar de ontwikkeling en eigenheid van Johan van Dommele als componist. Is sober maar muzikaal ook de handtekening van zijn eigen werk?
[Een werkenlijst van Johan van Dommele is hier te downloaden]