De les van Anna Lapwood: over storytelling en orgelmuziek

Een paar jaar geleden werd ik gevraagd te spelen bij een uitvaart. Daags voor de dienst kreeg ik een verzoek van de familie: de overledene vond Una Mattina van Ludovico Einaudi zo mooi. Zou ik dat willen spelen? Ik zegde toe; ik kende de componist toen nog niet maar ging meteen op zoek naar de bladmuziek. Op internet vond ik die al snel en ik begon het werkje door te spelen. Het zag er niet heel ingewikkeld uit.
Na twee pagina’s gebroken akkoorden begon het te kriebelen: ik had de indruk dat ik een begeleidingspartij had gedownload en vroeg me af waar de inzet van het solo-instrument bleef. Na nog twee bladzijden kwamen de arpeggio’s abrupt ten einde.
Omdat ik bij de uitvaart geen flater wilde slaan waarbij alle nabestaanden tevergeefs op de inzet van ‘het thema’ zaten te wachten, speurde ik het internet af naar opnames van het werk. Ik ontdekte twee dingen: Una Mattina was een van Einaudi’s werken die werden gebruikt als soundtrack bij de film Les Intouchables. En er zat geen solo-instrument bij.